فقر اینه که دو تا النگو توی دستت باشه اما دو تا دندون خراب توی دهنت
فقر اینه که خواستگارهای دختر همسا یه رو یکی یکی بشمری و از اسرارشون با خبر باشی اما آریو برزن و بابک و مازیار رو نشناسی
فقر اینه که از حافظ و مولوی و عطار و کورش جز اسم ندانی و ماجراهای آنجلینا جولی و مایکل جکسون و براد پیت و شرک رو با دقت دنبال کنی
فقر اینه که هفته ای چندهزار تومان پول چیپس و پفک و هله هوله بدی اما سالی هزار تومان پول کتاب ندی .
فقر اینه که فاصله لباس خریدن هات از فاصله مسواک خریدن هات کمتر باشه
فقر اینه که پولت از پارو بالا بره اما لباست اتو نداشته باشه .
فقر اینه که توی خیابون ها آشغال بریزی و از تمیزی خیابون های اروپا تعریف کنی .
فقر اینه که ماشین مدل بالا سوار بشی اما قوانین رانندگی رو رعایت نکنی .
فقر اینه که وقتی دوستت برای گرفتن لیسانس تلاش میکنه بهش بگی مگه چقدر به حقوقت اضافه میشه؟
فقر اینه که تولستوی و شکسپیر و کسروی و مصدق برات چیزی بیش از یک اسم نباشند اما صبح تا شب پای تلویزیون و ماهواره باشی .
فقر اینه که در اوقات فراغتت به جای سوزاندن چربی های بدنت بنزین بسوزانی.
فقر اینه که کتابخونه خونه ات کوچکتر از یخچالت باشه .
فقر اینه که مرتب از بی هویتی جوونا شکایت کنی و بعد بگی از تاریخ بدم میاد.
فقر اینه که از مدرسه انتظار داشته باشی بچه ات رو ادب یاد بده در حالی که پیش بچه ات مرتب از معلمش بد گویی میکنی
فقر اینه که پیش از اینکه شخصیت فرد توجه ات رو جلب کنه اتومبیلش توجهت رو جلب کنه .
فقر اینه که دانشمندان مملکتت رو نشناسی ولی تاریخ تولد فوتبالیستها و هنرپیشه ها رو بدونی .
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و هفتم بهمن ۱۳۹۲ ساعت ۱۱:۶ ب.ظ توسط زهره رضایی
|
